Αναφορά στο "Το τέλος των ψευδαισθήσεων"

Αναστάτωσε την κυπριακή κοινωνία το θέμα που δόθηκε στους μαθητές στην έκθεση ιδεών με τίτλο αν δεν κάνω λάθος “το τέλος των ψευδαισθήσεων”.

Κατά την άποψη μου είναι ένα θαυμάσιο θέμα για να αναδείξει την κριτική σκέψη του μαθητή.

Όμως η κοινωνία των Ρωμιών και των γραικύλων δεν έχει μέσα στο πρόγραμμα της συνείδησης της την καθ’ οιονδήποτε τρόπο αμφισβήτηση των “αληθειών” της.

Δεν είναι τυχαίο που σε αυτή την κοινωνία λατρεύονται οι προδότες και αναδεικνύονται σε ηγέτες της θλιβερής πλέμπας.

Συγχαίρω τους καθηγητές που έθεσαν αυτό το υπέροχο θέμα.

Παραθέτω ένα ποίημα μου σχετικό με την κυπριακή πολιτισμική κατάσταση:

Το τραγούδι του νεοκύπριου

Τι χαρά, τι χαρά, τι ευτυχία!
όλα στη ζωή μας ήρθαν
τόσο βολικά!

Χορτασμένοι από την αργομισθία
του παχυλού μας κράτους
δουλικά
δίχως έγνοιες στη ψυχή μας
και αγωνία
η κάθε ημέρα μες στο γλέντι
και τον κορεσμό της ηδονής
αργοκυλά.

Τα πόμολα της ξώπορτας χρυσά
τι μάρμαρα, τι εβένοι
τι στολίδια
στης εξουσίας το πλάι
αυγάτισε το μάλι μας
των υπουργών λίγο
χαϊδεύοντας τα αρχίδια.

Και ύστερα από όλα αυτά
φαντάστηκες
να ανοίξουν του παράδεισου
τα πλάτη
και στο εξής να ζήσουμε
ζωή μακαριοτάτη
πλάι σε επισκόπους
αστυνόμους, βουλευτάς
όσοι στον βίον αυτόν απέφυγαν
τας πράξεις τας αισχράς!

Και αν πάλι περιέπεσαν
εις κάποιαν ανοησίαν
θα έλαβαν συγχώρεση
από την εκκλησία.

Ω τι χαρά να ζήσουμε
στο πλάι κείνων των ένδοξων ανδρών
που τους ναούς κατέσκαψαν
των ειδωλολατρών!

Αυτά στοχάζομαι και υμνώ
νυχθημερόν τον κύριο
που με έκαμε ευλαβικό
και υπάκουο κατοικίδιο!

Λουκάς Σταύρου

( γράφτηκε το 1999 )