Κοινόν ελλήνων

Το έθνος δεν είναι μια νοητική κατασκευή που μπορεί να περιοριστεί στα μέτρα του κατασκευαστή της ιδέας του.

Το έθνος είναι η ζώσα πορεία της φυλής μέσα από τους αιώνες και τις περιπέτειες της ιστορίας που δημιουργεί πολιτισμό ή , ανάλογα πάντα με την ιστορική περιπέτεια, εγκλωβίζεται σε ξένα πολιτισμικά μορφώματα.

Φυσική βάση του έθνους είναι η φυλετική ταυτότητα.

Η ιστορική διαδρομή επηρεάζει την πολιτισμική παραγωγή και πολιτισμική ταυτότητα.

Ως εκ τούτου το έθνος ως φυλή πορευόμενη στην ιστορία είναι δυνατό να αλλάζει στην πορεία του την πολιτισμική του ταυτότητα ή να προσαρμόζεται σε πολιτισμικές ταυτότητες που του επιβάλλουν διάφοροι κατακτητές.

Από την άποψη αυτή το έθνος δέχθηκε ξένες πολιτισμικές ταυτότητες όπως αυτή του ρωμαιο-χριστιανισμού , ορθόδοξου στα σημερινά όρια της Ελλάδος , καθολικού στην νότια Ιταλία καθώς και ισλαμική ταυτότητα στην Μικρά Ασία και τον Πόντο.

Όσο όμως υπάρχει η φυλετική βάση ανόθευτη στην πλειονότητα της θα υπάρχει ζωντανό το όραμα της ενότητας της φυλής και της δημιουργίας μιας νέας πολιτισμικής ταυτότητας.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι το πολιτισμικό εποικοδόμημα δεν προέχει του φυλετικού αλλά το αντίστροφο ισχύει.

Η πραγματική μας ταυτότητα είναι το αίμα που είναι μια φυσική πραγματικότητα.

Αν η πολιτισμική δημιουργία κατατείνει στο κατά φύσιν τότε θα δημιουργήσουμε ένα φυσικό πολιτισμό και θα απομακρύνουμε και αποβάλουμε εν καιρώ όλα εκείνα τα πολιτισμικά στοιχεία που μας χωρίζουν , στοιχεία που επεσώρευσε η ιστορική μας περιπέτεια.

Έτσι θα επανενωθούμε με την αρχαία πολιτισμική μας κληρονομιά που είναι κοντύτερα στη φύση και ανταποκρίνεται στην αλήθεια των πραγμάτων από την οποία μας απομάκρυναν οι “αλήθειες” των δογμάτων.

Το έθνος θα αποκτήσει ενιαία πολιτισμική ταυτότητα αν επιδιώξει μια νέα κρατική ενότητα που θα εκτείνεται από την Κάτω Ιταλία και θα φτάνει μέχρι τον Πόντο και την Ιωνία ακολουθώντας διάφορες φάσεις δημιουργίας του ενιαίου κράτους που θα περιλαμβάνουν και κάποια πολυκρατική ένωση ως μεταβατικό στάδιο.

Όμως αρχή αυτής της προσπάθειας πρέπει να είναι το κοσμικό κράτος και η φυσική αντιδογματική παιδεία.

Η ιδεολογία του κοσμικού ελληνισμού θα καταστεί επιθετική αν χρησιμοποιήσει τρεις γλώσσες. Την ελληνική , την ιταλική και την τουρκική.

Επιβάλλεται να βρούμε τρόπους επικοινωνίας με τους φυλετικά έλληνες που είναι εγκλωβισμένοι μέσα στα κρατικά και πολιτισμικά μορφώματα της Τουρκίας και της Ιταλίας.

Από αυτή την προσπάθεια θα αρχίσει η αφύπνιση των ελλήνων και στη συνείδηση τους θα εδραιωθεί το μεγάλο ελληνικό κράτος το κοινόν ελλήνων.

Λουκάς Σταύρου