Αργά το κατάλαβα

Σου μιλούσα για το σύμπαν
για την πατρίδα
για το πόσο μικρές είναι οι ζωές μας
περαστικές
και εσύ με κοίταζες με απορία
ξύνοντας το κεφάλι σου
και ξεφλουδίζοντας φιστίκια.

Λουκάς Σταύρου