Ελπίδα μου ο ήλιος

Στάζει το σπίτι
παγωνιά
τελειώνει όπου νάναι και το ψωμί
και ο ιδιοκτήτης περιμένει
πότε θα κάνουμε την μετακόμιση
ίσως σε κάποια παροπλισμένα βαγόνια
σε σταθμούς των τρένων
που από μικρός ονειρευόμουνα
πως θα με πήγαιναν
σε μέρη ευτυχισμένα.
Κτυπά η καμπάνα
πηγαίνουν οι άνθρωποι να γιορτάσουν
την γέννηση του θεού τους
αστραφτερό στολίδι
σε ένα κόσμο άδικο και σκουριασμένο
πικραμένη μου συνείδηση
έτσι θα ταξιδέψεις
αν υπάρχουν δρόμοι
πέρα απ’ τον θάνατο
αν και ελπίζεις εκ βαθέων
ως θρησκευτής της ζωής
πως με την ζεστασιά του ήλιου
του αναγεννώμενου και νικηφόρου
θα ανθίσουν πάλιν οι αμυγδαλιές
και τα χελιδόνια θα κελαηδήσουν
χαρμόσυνα
στο γαλανό ουρανό μας
πως καλύτερες μέρες
θα ξημερώσουν.

Λουκάς Σταύρου