Ο Φειδίας ως εργαλείο του συστήματος
Στη πολιτική σκηνή της Κύπρου εμφανίζονται τρία ρεύματα φηφοφορικών συσπειρώσεων.
Το ένα είναι το ρεύμα της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς που εκφράζεται με το ΑΚΕΛ και κάποιες ομάδες που ονειρεύονται την μαρξιστική-λενινιστική εφαρμογή.
Το άλλο είναι η δεξιά που αντιπροσωπεύεται από τον ΔΗΣΥ με τα συγκοινωνούντα δοχεία που αλλάζουν κατά περιόδους ώστε να αποτελούν αναχώματα δεξιών ψηφοφόρων. Αυτή την περίοδο το συγκοινωνούν δοχείο με τον ΔΥΣΥ είναι το ΕΛΑΜ.
Το τρίτο ρεύμα είναι ο κεντρώος χώρος που κατά καιρούς εκφράζεται από διάφορους σχηματισμούς.
Και τα τρία ρεύμα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό.
Στηρίζουν την υπερεξουσία της ιδιωτικής τραπεζοκρατίας που είναι η κεφαλή της ολιγαρχικής οικονομίας.
Στηρίζουν την εκκλησία ως την πνευματική υπερεξουσία που είναι συνυφασμένη με το κράτος και την τραπεζοκρατία.
Στηρίζουν το φορολογικό κράτος και την γραφειοκρατία.
Στηρίζουν την κομματοκρατία και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία όπου οι αντιπρόσωποι αυτονομούνται από το εκλογικό σώμα μετά το κλείσιμο της κάλπης και ο λαός είναι πολίτης της μιας Κυριακής των εκλογών.
Συμπερασματικά όλα τα κόμματα και των τριών ρευμάτων είναι ενταγμένα στο σύστημα που με δυο λέξεις περιγράφεται ως τραπεζοκρατική δημοκρατία.
Στη σκηνή αυτού του συστήματος εμφανίζεται και ο Φειδίας με το κόμμα της Άμεσης Δημοκρατίας.
Το κόμμα της άμεσης δημοκρατίας διαφέρει από τα άλλα με την πρόταση μιας άλλης διαδικασίας ανάδειξης των υποψηφίων και των προτεραιοτήτων του πολιτικού λόγου που αφήνονται να διαμορφωθούν μέσα από την συμμετοχή των εγγεγραμμένων οπαδών σε ένα πρόγραμμα του διαδικτύου.
Κατά τα άλλα αυτό το κόμμα δεν εξέφρασε καμία αντισυστημική πρόταση που να στρέφεται ενάντια στις υπερεξουσίες του συστήματος.
Η συναίνεση στο σύστημα της ολιγαρχικής υπερεξουσίας δεν αμφισβητήθηκε ούτε από τους επίδοξους υποψήφιους βουλευτές του.
Αυτό σημαίνει ότι το κόμμα του Φειδία θα κινηθεί μέσα στον χώρο του κέντρου ως ένα συστημικό ανάχωμα της ολιγαρχικής τυραννίας.
Στο χώρο του κέντρου θα παίξει τον ρόλο που έπαιξαν κατά καιρούς και τα άλλα πολιτικά σχήματα του κέντρου ως υποστυλώματα κεντροδεξιών ή κεντροαριστερών διακυβερνήσεων.
Αυτός ο ρόλος διασφαλίζει μια θέση στο πολιτικό σύστημα που υπόσχεται διορισμούς και συμποσιασμούς με το σινάφι των διεφθαρμένων αυτονομημένων και μη ανακλητών αντιπροσώπων αντάμα με τους ολιγάρχες και τραπεζίτες.
Εν κατακλείδι ο Φειδίας και το κόμμα του είναι εξ ορισμού άλλο ένα εργαλείο του συστήματος που σπέρνει κούφιες ελπίδες για να θερίσει κομματικά οφέλη.
Οι οπαδοί του Φειδία δεν προέρχονται από κάποια επαναστατημένη κοινωνική βάση με ιδεολογική αναζήτηση για να δώσουν νικηφόρα μάχη με το σύστημα αλλά από ένα εσμό απογοητευμένων από τα υπάρχοντα κόμματα που αναζητούν ένα νέο σχήμα για να υπηρετήσουν το σύστημα.
Εμείς ως εθνικιστική αριστερά αντιτάσσουμε σε αυτό το σύστημα την ιδεολογία της εθνικοκοινοτιστικής επανάστασης που θα γκρεμίσει τις υπερεξουσίες και το σύστημα παραγωγής πολιτικής βούλησης και οργάνωσης των λαϊκών παραγωγικών δυνάμεων.
Η δημοκρατία τους πρέπει να αντικατασταθεί από την εθνική κοινοτιστική πολιτεία.
Λουκάς Σταύρου