Αντιβιβλικές σκέψεις
Η παλαιά διαθήκη αναφέρεται στη δημιουργία ως πράξη του θεού. Εκεί δεν γίνεται αναφορά σε κάποια άλλα πρόσωπα που συμμετέχουν στην δημιουργία. Ο θεός της βίβλου είναι ένας και μόνος.
Στη συνέχεια οι διάφορες προφητείες περί του μεσσία κατ,ανάγκην αναφέρονται σε δημιούργημα του ενός και μόνου.
Όταν οι χριστιανοί απολογητές αναφέρονται στις προφητείες αποσιωπούν την μη ύπαρξη του προσώπου του Ιησού-λόγου περί του οποίου γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης.
Στο κατά Ιωάννην ο Ιησούς-λόγος είναι πρόσωπο της τριάδος.
Ο λόγος ως πρόσωπο από το οποίο τα πάντα εγένοντο προσθέτει στην υπόθεση το αιώνιο γίγνεσθαι.
Διότι ο λόγος πρόσωπο δεν μπορεί να ακυρώνεται ως προς την δημιουργικότητα του.
Ο μεταφυσικός λόγος της δημιουργίας δεν μπορεί να βυθιστεί στη σιωπή και ταυτόχρονα να παραμένει λόγος.
Επιπρόσθετα ο Ιωάννης αναφέρει και την σκοτία ως ενεργό κατάσταση που δεν δύναται να καταστρατηγήσει τον λόγο.
Ο Ιωάννης σε αυτό το σημείο είναι πλατωνικός.
Αναπαράγει την διαλεκτική του Τίμαιου ανάμεσα στο νου και την ύλη που τελεί σε αταξία.
Συνεπώς η λεγόμενη θεοπνευστία αντικαθίσταται από τις πλατωνικές θεωρήσεις.
Το συμπέρασμα είναι πως το τριαδικό δόγμα αυτονομεί και αποκόπτει την καινή διαθήκη από την παλαιά στην κεντρική ιδέα του θεού.
Έχουμε δύο διαφορετικούς θεούς.
Μάλιστα στη καινή και ειδικότερα στο κατά Ιωάννην ο λόγος είναι αλληλένδετος με το γίγνεσθαι ενώ παραμένει αυτόνομος και ανυπόταχτος από αυτό ως πρόσωπο.
Η θέση αυτή αντίκειται στην ιδέα του Ιησού-λόγου ως δημιουργήματος που έρχεται μέσα από τις προφητείες.
Το ερώτημα είναι γιατί οι χριστιανοί θεολόγοι κόλλησαν αυθαίρετα την τριάδα πάνω στον θεό της βίβλου.
Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι η χριστιανική θεολογία της τριάδος προέκυψε μέσα από το ανακάτεμα του ιουδαϊσμού με την ελληνική φιλοσοφία με συγκεκριμένο σκοπό την δημιουργία ενός δόγματος που θα απαντούσε επιθετικά στην κυριαρχία των ελληνικών ιδεών.
Ο χριστιανισμός κατασκευάστηκε ως ιδεολόγημα μάχης ενάντια στον ελληνισμό και την τότε λεγόμενη ελληνορωμαϊκή πολιτισμική υπεροχή.
Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με έφοδο της σκοτεινής ανατολής κατά του ελληνικού πνεύματος.
Μια έφοδος που στα πλαίσια μιας γιγάντιας συνωμοσίας πέτυχε να μεταλλάξει τον ελληνορωμαϊκό κόσμο σε ρωμαιοχριστιανικό και να επιβληθεί στα έθνη της αυτοκρατορίας δια πυρός και σιδήρου.
Εν κατακλείδι η αυθαιρεσία της επινόησης της τριάδος αποτελεί συνέχεια της ιουδαϊκής αυθαιρεσίας περί του θεού δημιουργού.
Η θεωρία της πρώτης αιτίας που την ονομάζουν θεό είναι λογική πλάνη που διαμορφώνει μεταφυσικές προτάσεις που πλάθουν ένα κόσμο της επιθυμίας ενάντια στον πραγματικό κόσμο.
Η ανίχνευση του εμπράγματου λόγου στον κόσμο των αισθήσεων και της σκέψης, του λόγου-τρόπου του γίγνεσθαι οδηγεί κατ, ανάγκη όχι σε μια πρώτη αιτία αλλά στον αενάως κινούμενο και διαφοροποιούμενο κόσμο της αλληλεπίδρασης.
Η Φύση είναι αιώνια και η ολοκλήρωση της ανθρώπινης ύπαρξης δεν μπορεί να συντελεσθεί κάπου αλλού στο υπερπέραν αλλά εντός του χώρου και του χρόνου ως παρουσία και ευχαριστία που εκτείνεται στο άπειρον.
Λουκάς Σταύρου