Θεολογία της μορφολατρείας
Η εθνική ελληνική θρησκεία δεν είναι αρχαιολατρεία ούτε είμαστε υποχρεωμένοι ως νέοι Έλληνες να αποδεχθούμε πολλές από τις θεολογικές δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων.
Όπως για παράδειγμα δεν δεχόμαστε την κοσμολογία και θεογονία του Ησιόδου και την περί χάους θεωρία του. Απορρίπτουμε επίσης διάφορα ερωτολογικά αφηγήματα που υποτίθεται κρύβουν κάποιο νόημα που υποκρύπτεται του συμβολισμού.
Δεν έχουμε ανάγκη συμβολισμών διότι τα πράγματα μπορούν να ειπωθούν αλλιώς με καθαρό φιλοσοφικό λόγο χωρίς φιλολογικές επικαλύψεις.
Ανανεώνουμε την θρησκεία μας μέσα από αυθεντικό φιλοσοφικό στοχασμό.
Από τον γνωρίσημο εμπράγματο Λόγο εμβαθύνουμε στην κοσμική νόηση και μνήμη και αναγνωρίζουμε τα βουλητικά αρχέτυπα της νόησης που είναι οι θεοί.
Επίσης δεν είμαστε ούτε ειδωλολάτρες ούτε ιδεολάτρες αλλά αναγνωρίζουμε την ιερότητα σε όλες τις μορφές ζωής και ως εκ τούτου είμαστε μορφολάτρες και πραγματολάτρες.
Η περιφρόνηση των αισθητών μορφών προς χάριν των ιδεών μας βρίσκει αντίθετους.
Η ομορφιά είναι εδώ, το θείον είναι εδώ μέσα στα πράγματα , μέσα στις μορφές του γίγνεσθαι με όλο το βάθος του ουρανού.
Η λατρευτική τελετουργία των σπονδών προς τους θεούς περνά μέσα από την καθιέρωση του επιτόπιου βωμού και των μορφών ζωής που συνδέονται με την τοπικότητα μας, με την πατρώα γη που εντός της ζούμε.
Καθιερώνουμε λοιπόν τα δέντρα, τα βουνά, τα πουλιά, τα ρυάκια και σπένδουμε σε αυτά εφέλκοντας την θεϊκή ενέργεια στον οίκο και την κοινότητα του αίματος μας.
Λουκάς Σταύρου