Για τον ατομοκεντρισμό στη φιλοσοφία του Καρτέσιου
Ο Καρτέσιος θέλησε να αποδείξει την ύπαρξη.
Το γνωστό εμφυολόγημα του “σκέφτομαι άρα υπάρχω” θέτει το εγώ ως αποδεδειγμένη ύπαρξη μέσω της πράξης του σκέπτεσθαι.
Το καρτεσιανό εγώ δεν απαιτεί κανένα κόσμο, κανένα Είναι για να υπάρχει. Απλά υπάρχει ως σκεπτόμενο υποκείμενο και μάλιστα ως αυτοτελές ον.
Η φιλοσοφική αυτή άποψη είναι ελλειπής.
Διότι ούτε φέρει την γνώση του εγώ ούτε της σχέσης του με παν μη εγώ που το περιβάλλει.
Το υπάρχω είναι ταυτόσημο με την συνείδηση ενός εγώ δυσερμήνευτου και απροσδιόριστου σε σχέση με το περιέχον που είναι η φύση και η κοινωνία.
Μένει να απαντηθεί τι είναι το εγώ, τι είναι το περιέχον και ποια είναι η σχέση τους και πως αυτή συμβαίνει.
Για να έχουμε γνώση αυτής της σχέσης πρέπει να βγούμε έξω από το εγώ μας προς τον κόσμο, προς το Είναι και μόνο μέσα από αυτή την γνώση ή προσέγγιση του Είναι θα αποκτήσουμε μια πιο ευκρινή αντίληψη της ατομικής ύπαρξης και της σχέσης της με την ολότητα.
Το “σκέφτομαι άρα υπάρχω” είναι απομάκρυνση της φιλοσοφίας από το Είναι και κατάπτωση στον εγωκεντρισμό.
Από την φιλοσοφία του Είναι των προσωκρατικών φτάνουμε με τον Καρτέσιο στη φιλοσοφία του ατομοκεντρισμού που εμποτίζει όλη την δυτική φιλοσοφία μέχρι τον Σαρτρ και καταλήγει στα ατομοκεντρικά ιδεολογήματα της πολιτικής και του μοντερνισμού.
Είναι αυτή η δύση στην οποία οι κρατούντες μέσα στο θολωμένο μυαλό τους επιμένουν ότι ανήκομεν.
Εν κατακλείδι η επάνοδος στην φιλοσοφία του Λόγου και του Είναι μας απομακρύνει από την δύση και τον πολιτισμό της και μας δίνει την δυνατότητα μιας νέας ελληνικής αφετηρίας.
Εκεί λοιπόν που νομίζουν ότι τελειώσαμε εμείς βάζουμε τα θεμέλια ενός νέου κύκλου ελληνικού πολιτισμού που θα καταρρίψει όλα τα εξουσιαστικά ψεύδη για να επαναφέρει την ανθρώπινη ύπαρξη στην ιερή σχέση της με την ένθεη φύση.
Λουκάς Σταύρου