Για την επανύλωση του προσώπου
Ασκούμε κριτική στην κρατική θρησκεία του χριστιανισμού που μας την επιβάλλουν δια της κρατικής παιδείας.
Αν ο χριστιανισμός δεν ήταν κρατική θρησκεία και πάλι θα είχαμε το καθήκον ως μέλη μιας οργανικής κοινότητας να ασκούμε κριτική διότι ότι απευθύνεται στην οργανική κοινωνία του έθνους δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτο.
Διότι εν τέλει ο χριστιανισμός καταστρέφει την νόηση και ως εκ τούτου είναι μια σοβαρότατη ασθένεια.
Λέγω λοιπόν ότι η ζωή αυτή δεν μπορεί να επαναληφθεί στο ίδιο σώμα.
Διότι τούτο έρχεται σε αντίθεση με τον εμπράγματο διαφοροποιητικό Λόγο και το αιώνιο γίγνεσθαι που εκπτύσσεται αενάως σε νέες μορφές.
Το αφήγημα της ανάστασης δεν στέκει στον Λόγο.
Στην κατά Λόγον θεώρηση μας η ύπαρξη του ανθρώπου δημιουργεί το πρόσωπο ως δημιουργική βούληση με ήθος ( με ένα λόγο δημιουργημένη ψυχή) που εγγράφεται στην κοσμική μνήμη της γενεσιουργού νοήσεως και εξ αυτής δύναται να επανυλωθεί σε νέα υλοζωικά συστήματα και κοσμικά γένη.
Ενώ το σώμα ως υλικό σύστημα εντός των μεγαλύτερων συστημάτων που το περιέχουν, καταστρέφεται δια παντός επιστρέφοντας στα συστατικά που το αποτέλεσαν.
Για την εγγραφή του προσώπου στην κοσμική μνήμη της γενεσιουργού νοήσεως δεν μεσολαβεί κανένα ιερατείο. Εγγράφεται αυτό που ο ίδιος ο άνθρωπος δημιουργεί με το ήθος και τον βίο του.
Το ανώτερο ήθος, το ηρωικό και μεγάθυμο, το ήθος που υπερβαίνει την εγωικότητα και προσδέχεται το θείον ως φλόγα που ανάπτει την δάδα της ζωής, ανυψώνεται στους θεούς.
Η σαβούρα , η κοιλιόδουλη και εγωπαθής μάζα που κυλίεται στο βούρκο απλά εξαφανίζεται στα τάρταρα της αιώνιας λήθης, σβήνει μαζί με τον θάνατο του σώματος.
Εν τέλει το νόημα αυτής της ζωής είναι η δια της δράσης δημιουργία του προσώπου.
Λουκάς Σταύρου