Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
Για εισφορές μέσω PayPal: https://paypal.me/lukestavrou.
Περιεχόμενα
- Πρόλογος
- Η συμβιωτική σχέση ταξικού κράτους και ιδιωτικής τραπεζοκρατίας
- Η Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
- Οικονομική ανασυγκρότηση
- Το πρόβλημα του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Πρόλογος
Το έργο “Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος” γράφτηκε προς ενίσχυση του εθνικοκοινοτιστικού αγώνα.
Με την ιδεολογική και πολιτική πρόταση του Εθνικού Κοινοτισμού οι λαϊκές δυνάμεις της εργασίας και της παραγωγής, οι εργάτες, οι αγρότες, οι βιοτέχνες, οι τεχνοκράτες, οι βιομήχανοι, οι φοιτητές και οι στρατιώτες, καλούνται να συνεργαστούν για το κοινό καλό και την παραγωγή πλούτου που θα αποτελεί κοινωνική ιδιοκτησία.
Ο εθνικός κοινοτισμός είναι ο δρόμος του μέλλοντος μας ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την κομμουνιστική ισοπέδωση.
Καλούμε όλους τους Έλληνες κοινοτιστές εθνικιστές και πατριώτες να οργανωθούν αυτόνομα στις κοινότητες τους και στους τόπους εργασίας τους και να συνεργαστούν για την ανάδειξη ενός πανεθνικού κινήματος πολιτικής και ιδεολογικής πάλης, με στόχο την επανάσταση που με την επικράτηση της θα ηγηθεί της εθνικής ανασυγκρότησης και της σθεναρής παλλαϊκής αντίστασης σε κάθε προσπάθεια επιστροφής των τυράννων.
Η συμβιωτική σχέση ταξικού κράτους και ιδιωτικής τραπεζοκρατίας
Το κράτος στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία παρέχει το δικαίωμα στον ιδιώτη τραπεζίτη να δημιουργεί χρήματα εκ του δανεισμού.
Αυτό το δικαίωμα έχει κληρονομηθεί από παλαιότερα ολιγαρχικά συστήματα και μαζί με άλλους νόμους που αφορούν το καθεστώς ιδιοκτησίας κατοχυρώθηκε συνταγματικά ή ακόμα και υπεράνω του συντάγματος ως άγραφος νόμος που θεωρεί την πλουτοκρατία ως προερχόμενη από τον θεό και όχι από την εκμετάλλευση της εργασίας του λαού.
Κάθε δάνειο που παράγει η κάθε ιδιωτική τράπεζα αυτόματα γίνεται περιουσιακό στοιχείο της. Αυτό το περιουσιακό στοιχείο η τράπεζα έχει την δυνατότητα να το μετατρέπει σε τραπεζικό προϊόν και να το διαχειρίζεται όπως νομίζει.
Το δάνειο που παράγεται δεν μειώνει ούτε τις καταθέσεις των πολιτών ούτε των μετόχων.
Η ποσότητα των παραγομένων δανείων υπερβαίνει κατά πολύ την ποσότητα που έχει στα ταμεία της η τράπεζα σε καταθέσεις και ίδια κεφάλαια.
Συνεπώς τα υπεραυξημένα δάνεια δημιουργούνται εκ του μηδενός και πιστώνονται στους δανειολήπτες ως περιουσιακό στοιχείο των τραπεζών.
Όταν εξοφλούνται τα δάνεια μεταφέρονται στους λογαριασμούς εκείνων που αγόρασαν τα τραπεζικά προϊόντα που συνήθως είναι άλλες τράπεζες και ξένοι και ντόπιοι επενδυτές που συνιστούν την παγκόσμια και ντόπια πλουτοκρατία.
Οι εταιρίες εκκαθάρισης κόκκινων δανείων απέδειξαν πως τα δάνεια είναι πλούτος των τραπεζιτών πέρα από τους λογιστικούς ισολογισμούς των τραπεζών.
Άρα η αστική αντιπροσωπευτική δημοκρατία που γνωρίζουμε θεσμίζει την τραπεζοκρατία και την στηρίζει νομικά. Θεσμίζει με ένα λόγο το ληστρικό ταξικό κράτος και μετατρέπει τον λαό σε μάζα ειλώτων στην υπηρεσία της τραπεζοκρατικής ολιγαρχίας.
Εκτός αυτών τα μεγάλα δάνεια δίνονται στους ολιγάρχες και στις μυστικές εταιρίες των τραπεζών που με την σειρά τους αγοράζουν την εργασία του λαού μα και την περιουσία του σε αγροτική και οικοδομική γη σε συνθήκες ύφεσης που οι ίδιοι οι τραπεζίτες προκαλούν ως οι απόλυτοι άρχοντες της διακίνησης του χρήματος.
Στην τραπεζοκρατική δημοκρατία ο λαός είναι η ανώνυμη μάζα που με την εργασία της θησαυρίζουν οι ολίγοι τραπεζίτες και πλουτοκράτες. Αν προστεθεί μάλιστα και η εκμηδένιση της πολιτικής βούλησης του λαού που ως πολίτης της μιας Κυριακής παραχωρεί την πολιτική του ιδιότητα σε αντιπροσώπους και αρχηγούς πολιτικών συμμοριών τότε τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα για τον λαό διότι προστίθεται στην οικονομική του υποβάθμιση και η πολιτική του χειραγώγηση.
Βέβαια η σχέση της πολιτικής εξουσίας με το ολιγαρχικό τραπεζικό σύστημα ανταμείβεται αδιαφανώς και με χίλιους τρόπους, γεγονός που συνιστά την κεντρική ρίζα της διαφθοράς που παράγει ένα σύστημα βαθέως κράτους και οικονομικής υπερεξουσίας.
Το ουσιώδες της περιγραφής της κατάστασης είναι ότι η νομιμοποίηση του ολιγαρχικού τραπεζικού συστήματος παράγεται ψευδεπίγραφα από το ταξικό κράτος και την σχέση της πολιτικής ελίτ με την πλουτοκρατία και δεν εδράζεται στην λαϊκή βούληση και ούτε αποσκοπεί στην ενδυνάμωση του έθνους.
Η σχέση αυτή και το καταχρηστικό δίκαιο που παράγει είναι από την φύση του αντιλαϊκό, αντεθνικό και παράνομο.
Πάνω σε αυτή την καταχρηστικότητα και παρανομία τίθεται το αίτημα της κρατικοποίησης και κοινοτιστικοποίησης του τραπεζικού συστήματος κάτω από ένα λαϊκό και εθνικό κράτος.
Τούτο σημαίνει πως για να γίνει η μετάβαση από το ολιγαρχικό τραπεζικό σύστημα στην κρατικοκοινοτιστική τραπεζική οργάνωση θα απαιτηθεί και το πέρασμα από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στο πολίτευμα του κοινοτισμού όπου η πολιτική εξουσία θα παράγεται από τα λαϊκά στρώματα και θα ασκείται με αμεσότητα μέσα από κοινοτιστικές δομές ανάδυσης της πολιτικής βούλησης και εξουσίας του λαού.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι αλληλένδετη με την ολιγαρχική τραπεζοκρατία και έτσι καθίσταται παντελώς αδύνατη η αλλαγή μέσα από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία με τις μονοπρόσωπες εξουσίες στην εκτελεστική εξουσία και τις αρχηγικές πολιτικές συμμορίες στο συγκεντρωτικό κοινοβούλιο που στραγγαλίζει την πολιτική βούληση της περιφέρειας και των πολιτών καθώς ακόμα και από την δικαστική εξουσία που τόσο η εισαγγελική αρχή όσο και ο διορισμός των δικαστών εξαρτάται από την μονοπρόσωπη εκλόγιμη τυραννία της εκτελεστικής εξουσίας.
Το σύνταγμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τσιμεντώνει αυτό το τερατώδες σύμπλεγμα εξουσίας που υπηρετεί την υπερεξουσία της τραπεζοκρατίας.
Η ιστορία διδάσκει πως τα κάστρα της τυραννίας ρίχνουν τον ίσκιο της σκλαβιάς πάνω στο λαό όσο ο λαός δεν αποφασίζει να τα πυρπολήσει.
Η Κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
Σε ένα κοινοτιστικό πολίτευμα το κράτος είναι εργαλείο εφαρμογής και άσκησης της λαϊκής εξουσίας. Το λαϊκό κοινοτιστικό κράτος δεν είναι το τερατώδες σύστημα εξουσίας που γνωρίζουμε σήμερα στην αντιπροσωπευτική τραπεζοκρατική δημοκρατία. Συνεπώς όταν λέμε κρατικοποίηση εννοούμε λαϊκοποίηση και πιο συγκεκριμένα κοινοτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος στη βάση συγκεκριμένης οργάνωσης του τραπεζικού συστήματος που να επωφελούνται άμεσα οι κοινότητες του λαού.
Καταρχήν τι σημαίνει κρατικό τραπεζικό σύστημα; Σημαίνει πως το παραγόμενο χρήμα δια των δανείων παύει να ανήκει σε ιδιώτες τραπεζίτες και ανήκει στον λαό εκ προοιμίου. Ανήκει στο λαό σημαίνει πως το δανειακό χρήμα είναι εν τη γενέσει του περιουσιακό στοιχείο της τράπεζας του λαού.
Επίσης η απόφαση της κατεύθυνσης του δανεισμού και των όρων δανειοδότησης θα ανήκει αποκλειστικά στο λαό.
Ενώ στο ισχύον σύστημα ο τραπεζίτης επιβάλει τους όρους και ο ίδιος αποφασίζει ποιους θα δανειοδοτήσει και όπως γνωρίζουμε αποφασίζει να δανειοδοτεί αδιάλειπτα τους ολιγάρχες και τις θυγατρικές του επιχειρήσεις ενώ όταν δανειοδοτεί επιχειρήσεις της μεσαίας τάξης αφενός το κάνει με πολύ φειδώ και αφετέρου με αυστηρότατους τοκογλυφικούς όρους αλλά και εγγυήσεις που στην ουσία επιτρέπουν μόνο στους έχοντες και κατέχοντες να δανειοδοτούνται.
Οι άγριοι τόκοι, η κεφαλαιοποίηση των τόκων και τα πανωτόκια προστίθενται στα δάνεια προς τις όποιες επιχειρήσεις που στην πράξη μετατρέπουν τα συμβόλαια δανείου σε συμβόλαια υποτέλειας στους τραπεζίτες.
Οι ιδιωτικές τράπεζες δανειοδοτούν επίσης το κράτος με πολλούς και διάφορους τρόπους και έτσι περνούν στην ιδιοκτησία τους τον φορολογικό μηχανισμό του κράτους.
Οι φόροι που πληρώνει ο λαός κατευθύνονται στην εξόφληση των τραπεζιτών με επιπρόσθετους τόκους και λοιπά έξοδα που πολλαπλασιάζουν τα δανειζόμενα ποσά.
Ο φτωχός όταν αγοράζει ένα καρβέλι ψωμί πληρώνει τόκο στον τραπεζίτη που προστίθεται στο προϊόν πάνω στον αρχικό φόρο. Το ισχύον ολιγαρχικό τραπεζικό σύστημα επιτρέπει στον ολιγάρχη να είναι ο μεγάλος αφέντης και εκμεταλλευτής της κοινωνίας.
Με την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος ο τραπεζίτης καταργείται και η κοινωνία απελευθερώνεται από τον μεγάλο εκμεταλλευτή της. Σε πρώτη φάση ο φόρος απαλλάσσεται και αυτός από τον τόκο προς τον τραπεζίτη αλλά και το κράτος απαλλάσσεται από την ανάγκη δανεισμού διότι θα έχει την δυνατότητα να διαχειρίζεται τα περιουσιακά στοιχεία των δανείων του κρατικοκοινοτιστικού τραπεζικού οργανισμού.
Η ανάγκη του κράτους να απευθύνεται στην εσωτερική αγορά προς δανεισμό καταργείται και τούτο είναι μεγάλο όφελος για την κοινωνία διότι πρώτον καταργείται μια κοινωνική τάξη παρασίτων που έμαθαν να ζουν από τους τόκους και δεύτερο μειώνεται η φορολογία πάνω στην κοινωνία.
Τα δάνεια που θα παρέχονται στις παραγωγικές δυνάμεις ως ονομαστικά κεφάλαια δημιουργημένα από την γενική βούληση του έθνους θα επιστρέφουν ως πραγματικός πλούτος εκ της παραγωγής.
Έτσι η παραγωγή του χρήματος εδράζεται στην εργασία και την ζήτηση κεφαλαίων από τον εργαζόμενο λαό και δεν εξαρτάται μήτε από τον χρυσό μήτε από ξένο νόμισμα και ξένα κέντρα εξουσίας.Το γεγονός αυτό καθιστά το χρήμα αντιπληθωριστικό διότι είναι αλληλένδετο με την παραγωγή.
Αντιπληθωριστικό θα είναι συνακόλουθα και το κόστος του δανεισμού, το κόστος του χρήματος. Διότι δεν θα προστίθενται κερδοσκοπικά έξοδα ούτε ανατοκισμοί κεφαλαιοποιημένων τόκων. Τούτο θα περιορίσει και την ακρίβεια η οποία έχει την ρίζα της στο κόστος του δανεισμού.
Η διαχείριση αυτού του παραγόμενου πλούτου από την παροχή δανειακού χρήματος στις παραγωγικές δυνάμεις του λαού που θα φτάνει στα ταμεία του κρατικοκοινοτιστικού τραπεζικού οργανισμού ως συνεχής ροή επιστρεφομένων δανείων μπορεί να αντικαταστήσει, σταδιακά και πάντα σύμφωνα με τα δεδομένα της νέας εμπειρίας, το ισχύον φορολογικό σύστημα. Η μείωση των φόρων μέ στόχο την οριστική τους κατάργηση θα είναι ανάλογη της ποσότητας χρήματος που θα φέρνει η εξοφλητική ροή των δανείων.
Εδώ πρέπει να προσθέσω και την ανάγκη της νέας οργάνωσης της κρατικοκοινοτιστικής τράπεζας ώστε να επωφελούνται μαζί με το κεντρικό κράτος και οι κοινότητες.
Ο όρος “κρατικοκοινοτιστική” δηλώνει πως δεν θα υπάρχει ένας κεντρικός κρατικός τραπεζίτης που θα αποφασίζει για όλα ως μοναδικός ιδιοκτήτης και διαχειριστής.
Τουναντίον ο λαός πρέπει να είναι συνιδιοκτήτης με το κράτος της εθνικής τραπεζικής οργάνωσης. Αυτό οδηγεί κατ ανάγκην στην αποκέντρωση της ιδιοκτησίας και της οργάνωσης της τράπεζας. Η κοινοτιστική τράπεζα πρέπει να υπάρχει στην λαϊκή βάση δηλαδή στις λαϊκές κοινότητες όπως υπήρχε ο παλαιός συνεργατισμός. Με την διαφορά ότι η κοινοτιστική τράπεζα δεν θα είναι μετοχική , δεν θα ανήκει σε μετόχους και οι υπόλοιποι να αποκλείονται αλλά θα είναι εξ ορισμού ιδιοκτησία ολόκληρης της κοινότητος ή των κοινοτικών ενοτήτων προς εξοικονόμηση εξόδων λειτουργίας.
Τι σημαίνει αποκέντρωση ιδιοκτησίας αλληλένδετη με την αποκέντρωση της τραπεζικής οργάνωσης; Σημαίνει ότι τα δάνεια που παράγονται στις κοινότητες θα αποτελούν περιουσιακό στοιχείο των κοινοτήτων και όχι του κράτους. Αυτό σημαίνει ότι ο λαός είναι ο πραγματικός και μόνος ιδιοκτήτης της τραπεζικής του οργάνωσης.
Το επόμενο βήμα είναι η σύναψη ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου που να ορίζει το ποσόστό μεταφοράς του παραγόμενου πλούτου στις κοινότητες προς ένα κρατικό τραπεζικό οργανισμό. Ένα συμβόλαιο που θα ορίζει δια παντός τον λαό ως ιδιοκτήτη του τραπεζικού πλούτου και εν γένει της τραπεζικής ιδιοκτησίας και θα αποτρέπει δια νόμου την αυτονόμηση του κρατικού παραρτήματος της τράπεζας του λαού. Πάνω σε αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο θα στηρίζεται και η γενική διαχείριση της κρατικοκοινοτιστικής τράπεζας από ανακλητούς εκπροσώπους των πολιτικών δομών του κοινοτιστικού κράτους που θα είναι οι κοινοτιστικές συνελεύσεις στη βάση των κοινοτήτων με εκπροσώπους τους σε επαρχιακές νομοθετικές συνελεύσεις.
Με αυτό τον τρόπο η τραπεζική οργάνωση του έθνους θα είναι αλληλένδετη με την πολιτική του οργάνωση και το νομοθετικό του σύστημα. Κάθε προσπάθεια διάρρηξης αυτού του ατσάλινου δεσμού και επιστροφής στην ταξική εκμετάλλευση θα συντρίβεται από την αρραγή ενότητα της οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης του λαού. Τονίζω πόσο ουσιώδες είναι, για την εφαρμογή της κρατικοκοινοτιστικής τράπεζας, η μετάβαση από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στο κοινοτιστικό πολίτευμα.
Διότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ένας μηχανισμός πολιτικής διαχείρισης υπηκόων και όχι πολιτών. Ένας μηχανισμός αλληλένδετος με την τραπεζοκρατία και την ταξική ανισότητα. Με λίγα λόγια η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι το οχυρό της ολιγαρχίας και εντός αυτού του οχυρού δεν μπορεί να υπάρξει ελπίδα αλλαγής του ισχύοντος οικονομικού συστήματος και ανασυγκρότησης της εθνικής οικονομίας.
Ο εθνικός κοινοτισμός είναι η ιδεολογία της αλλαγής.
Οικονομική ανασυγκρότηση
Η κοινοτιστική τραπεζική οργάνωση θα δρομολογήσει την ανασυγκρότηση ολόκληρης της εθνικής οικονομίας που θα επεκταθεί από το ένα κράτος του ελληνισμού στο άλλο με την εφαρμογή της συμπολιτειακής ένωσης τους.
Η δανειοδότηση της εργασίας του λαού που θα παρακολουθεί την ζήτηση κεφαλαίων από τις παραγωγικές δυνάμεις θα αυξήσει την παραγωγικότητα και τον παραγόμενο πλούτο. Με την εδραίωση της κοινοτιστικής τράπεζας στην επαρχία θα καταστεί δυνατή η επιστροφή πληθυσμού στην ύπαιθρο και ένα νέο κύμα υπαιθροφιλίας θα ανατρέψει την καταστροφική αστυφιλία.
Ο πρωτογενής τομέας θα αναπτυχθεί μαζί με τον τομέα μεταποίησης των αγροτικών προϊόντων.
Η επιχειρηματική πρωτοβουλία θα συνταιριαστεί με τα προγράμματα μακροπρόθεσμης ανάπτυξης όλων των τομέων της οικονομίας.
Συμμετοχικές επιχειρήσεις των εργαζομένων θα απωθήσουν τα ξένα μονοπώλια σε πολλούς τομείς της διατροφικής αλυσίδας.
Ένα καινούργιο δίκαιο εργασίας θα αντικαταστήσει το ισχύον ταξικό και ληστρικό δίκαιο και θα δώσει στον εργάτη δυνατότητα άμεσης συμμετοχής στον παραγόμενο πλούτο και όχι με την ζητιανιά των επιδοτήσεων.
Το φορολογικό σύστημα θα αλλάξει ριζικά καθότι η φορολογία θα μειώνεται θεαματικά για να παραμείνει μόνο για τα μεγάλα εισοδήματα.
Το μεγάλο πρόβλημα της υπογεννητικότητας θα μπει σε τροχιά επίλυσης του τόσο με την επιστροφή στην ύπαιθρο όσο και με την προγραμματική αναβάθμιση των υποδομών που απαιτούνται.
Ένα μέρος του φόρου θα παραμείνει για να μεταφέρεται άμεσα στους εργαζόμενους των επιχειρήσεων, γεγονός που θα αυξήσει και την παραγωγικότητα.
Εντός αυτού του νέου κοινοτιστικού πλαισίου μπορούν να προταθούν λεπτομερή πολιτικά προγράμματα αντιμετώπισης κάθε κοινωνικού και οικονομικού προβλήματος που θα επεξεργάζονται οι τοπικές και επαρχιακές συνελεύσεις σε συνεργασία με την κεντρική κρατική διοίκηση. Η πολιτική θα παράγεται και θα κατατίθεται ως προτασιακός λόγος από τον λαό μέσα από τις συνελεύσεις του.
Εκεί όπου δεν θα υπάρχει δυνατότητα συγκέντρωσης εξουσίας σε λίγους θα αποκλείεται και η συγκέντρωση πλούτου σε λίγους. Μόνο τότε θα γεφυρωθούν οι ταξικές ανισότητες χωρίς να καταργείται η ιδιωτική πρωτοβουλία.
Ο δίκαιος καταμερισμός του πλούτου που υπήρξε το κεντρικό όραμα μιας κοινωνιστικής (σοσιαλιστικής) εθνικής κοινωνίας θα γίνει πραγματικότητα όχι μέσα από την αναδιανομή του φόρου αλλά με την προοδευτική κατάργηση του και την άμεση συμμετοχή των εργαζομένων στη παραγωγική διαδικασία από την χρηματοδότηση της μέχρι το παραγόμενο προϊόν της.
Με τον λαό στην εξουσία θα μπει τέλος στα μονοπώλια τροφοδότησης της βάσης της εθνικής παραγωγής, τέλος στα τσιφλίκια, τέλος στον ταξικό ολιγαρχικό παρασιτισμό.
Θα γίνει δυνατή η εφαρμογή της αρχής της χρησικτησίας σε εγκαταλελειμμένες γαίες και οικίες καθώς και σε κρατικές εκτάσεις τόσο για την ανέγερση κατοικιών για τον λαό όσο και για καλλιεργητική γη.
Η κοινωνική μέριμνα θα εφαρμόζεται αποκεντρωτικά από τις ίδιες τις κοινότητες που θα διαθέτουν ίδιους πόρους και κάθε πολίτης που θα έχει ανάγκη θα βρίσκει χείρα βοηθείας χωρίς να περιμένει την ανάλγητη γραφειοκρατία όπως συμβαίνει στην αντιπροσωπευτική φοροληστρική δημοκρατία.
Η πολιτισμική δημιουργία θα αναβαθμιστεί και η νεολαία θα αποκτήσει πρότυπα αγώνος και σωματονοητικής ρώμης μακρυά από τα ναρκωτικά της δημοκρατίας και τα αντινοητικά αφηγήματα του ολιγαρχικού εξουσιασμού.
Η χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας και των τεχνολογικών εφαρμογών θα ανοίξει νέους ορίζοντες στην παραγωγή και θα απαιτήσει ως προϋπόθεση της την αναβάθμιση της παιδείας.
Ο δρόμος προς τον κοινοτισμό είναι επιλογή αγώνος και η επιλογή αυτή θα αναδείξει ένα νέο τύπο ανθρώπου που θα πραγματοποιήσει το πέρασμα από τον μαζάνθρωπο υπήκοο της τραπεζοκρατικής δημοκρατίας στο πολίτη αυτεξούσιο της εργασίας του και αναμορφωτή της συνείδησης και του πολιτισμού του.
Γιατί στο τέλος ο ύπατος σκοπός του εθνικοκοινοτιστικού κοινωνιοοικονομικού συστήματος συλλογικής ισχύος είναι ο άνθρωπος ως ποιότητα συνείδησης και ζωής.
Η οικονομία είναι μέσον, για την ανάδειξη του ελεύθερου και ανώτερου ανθρώπου σε μια δίκαιη συλλογική ζωή που ενσαρκώνεται στην πολιτεία, και όχι σκοπός.
Η ιστορία διδάσκει πως οι λαοί αν δεν έχουν συγκεκριμένο όραμα και πρόγραμμα εφαρμοσμένης πολιτικής που θα αντικαταστήσει το ισχύον σύστημα ολιγαρχικής εξουσίας θα διαμαρτύρονται και θα διαδηλώνουν στο κενό και θα ξαναπέφτουν πάλι απογοητευμένοι στο λάκκο των λεόντων ανακυκλώνοντας την σκλαβιά και την εξαθλίωση τους.
Ο εθνικός κοινοτισμός είναι η φωτιά που θα πυρπολήσει τα κάστρα της τυραννίας.
Το πρόβλημα του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος συνεπάγεται μια ανεξάρτητη δημοσιονομική πολιτική και ένα εθνοκεντρικό σχέδιο παραγωγής διακίνησης και κατανάλωσης.
Θα έχει επίσης ως συνέπεια την εφαρμογή πολυετών προγραμμάτων παραγωγικής ανάπτυξης που θα απαιτήσουν ριζικές αλλαγές στο καθεστώς ιδιοκτησίας καθώς και στην δασμολογική και εξωτερική πολιτική.
Θα ανοιχθούν συνακόλουθα νέοι δρόμοι προμηθειών στην διατροφική και παραγωγική αλυσίδα με την κατάργηση των υφιστάμενων μονοπωλίων.
Αυτή η νέα προοπτική στην οικονομία και την πολιτική φέρνει απέναντι μας την Ευρωπαϊκή Ένωση με τις πολιτικές που μας επιβάλλει στα δημοσιονομικά, στην εξωτερική πολιτική στην πολιτική των δασμών, στο φορολογικό καθεστώς και σχεδόν σε όλα τα ζητήματα του πολιτικο-κοινωνικού βίου.
Το ευρωπαϊκό νόμισμα επίσης είναι από την φύση του ένα σκληρό ξένο νόμισμα με μια κεντρική τράπεζα που ασκεί έλεγχο στις εθνικές κεντρικές τράπεζες ευνοώντας τα τοπικά ιδιωτικά τραπεζικά συστήματα, τους τραπεζίτες και το σύστημα ομολογιακής εξάρτησης των εθνών που υπάγονται στην Ευρωζώνη. Το ευρώ είναι ένας μηχανισμός που στηρίζει την ολιγαρχία του πλούτου και την καπιταλιστική οικονομία.
Επειδή μάλιστα ουδέποτε θα υπάρξει στην Ευρωπαϊκή Ένωση κοινή δημοσιονομική πολιτική που θα υποχρεώνει την αναδιανομή του πλούτου από τις βιομηχανικές χώρες του βορρά προς τις χώρες του νότου το ευρώ θα είναι πάντοτε εργαλείο μετατροπής των μη ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών σε αποικίες χρέους.
Κάθε ανάγκη παραγωγής χρήματος για ενεργοποίηση της παραγωγικότητας του έθνους θα καταφεύγει αναγκαστικά στον δανεισμό, στα χρέη και στα μνημόνια και θα χρησιμοποιεί τον κρατικό μηχανισμό ως εργαλείο φορολογικής βίας που θα εκκολάπτει και αναπαράγει την διαφθορά.
Η πολιτική της Ευρωζώνης ευνοεί μόνο την πλουτοκρατία τις τοπικές ολιγαρχίες και τους τραπεζίτες.
Ιδιωτικές τράπεζες και χρηματιστήρια υψώνονται απέναντι στην εθνική αυτοδύναμη οικονομία και πολύ περισσότερο απέναντι σε κάθε δυνατή λαϊκή εξουσία που θα αμφισβητήσει και καταργήσει το βασίλειο τους.
Για τους λόγους αυτούς η κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος θα συνιστά πράξη απελευθέρωσης από το σουλτανάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης και ως εκ τούτου θα πολεμηθεί λυσσαλέα.
Συνεπώς η απαίτηση κρατικοποίησης του τραπεζικού συστήματος επιτάσσει την άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια εάν δεν γίνει αποδεχτή η νέα κοινοτιστική οικονομική κατάσταση για να αφήσουμε ένα παράθυρο διαπραγματεύσεων και ωφέλιμου χρόνου.
Ας σημειωθεί ότι κάθε επαναστατική εφαρμογή επιτυγχάνεται σε περιόδους κρίσης και η καπιταλιστική τραπεζοκρατική οικονομία αναπαράγει αλλεπάλληλες κρίσεις.
Η εθνική εξωτερική πολιτική θα είναι η δύναμη που θα ακυρώσει κάθε προσπάθεια του ευρωπαϊκού σουλτανάτου προς επιβολή κυρώσεων και άλλων μέτρων αποτροπής του απελευθερωτικού αγώνα που είναι η απελευθέρωση από τους τραπεζίτες.
Η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, οι ελεύθερες διεθνείς οικονομικές σχέσεις και η εθνική δασμολογική πολιτική θα ανοίξει σχέσεις με άλλες χώρες και άλλους προμηθευτικούς διαδρόμους που με την σειρά τους θα εδραιώσουν την διεθνή αξία του εθνικού νομίσματος αφενός και αφετέρου της εθνικής παραγωγής.
Το έθνος μας και συγκεκριμένα τα δυο κράτη του ελληνισμού μπορούν να ζήσουν με το δικό τους νόμισμα όπως ζούσαν και πριν την ένταξη στην Ευρωζώνη όταν μάλιστα το νέο εθνικό νόμισμα θα παράγεται από την ζήτηση της λαϊκής εργατικότητας και παραγωγικότητας χωρίς τραπεζιτικά παράσιτα και ληστρικές ολιγαρχίες.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη είναι η φυλακή όλων των εθνών και λαών της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Η αντικατάσταση της καπιταλιστικής τραπεζοκρατικής οικονομίας από την οικονομία του εθνικού κοινοτισμού θα αποτελέσει την βάση μιας συμπολιτειακής Ευρώπης στο πνεύμα της συνεννόησης και συνεργασίας μεταξύ ελευθέρων εθνών.
Όμως όλα εξαρτώνται από τον αγώνα των εθνών της ενάντια στην τραπεζοκρατική ταξική τυραννία στην επικράτεια τους.
Εμείς ως Έλληνες εθνικοκοινοτιστές πρέπει να αγωνιστούμε πρώτα για το ελληνικό έθνος και την αναστήλωση της Μεγάλης ιδέας αρχίζοντας από την οικονομική ανοικοδόμηση και την γεωπολιτική εξακτίνωση της εθνικής ισχύος.
Για την εθνική κοινοτιστική ανασυγκρότηση, Έλληνες εξεγερθείτε.