Η δημοκρατία και ιδιοκτησία
Η Δημοκρατία τέθηκε ως διεκδίκηση της ανερχόμενης αστικής τάξης με σκοπό να συνυπάρξει με την παλαιά τάξη των τσιφλικάδων και των ευνοούμενων των μοναρχικών καθεστώτων.
Η δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα εξασφαλίζει το καθεστώς ολιγαρχικής ιδιοκτησίας και εν γένει της ολιγαρχικής συγκέντρωσης της ισχύος.
Η αστική δημοκρατία ενσωμάτωσε στο κοινοβουλευτικό μοντέλο της και τα κινήματα των εργατών προκειμένου να επέλθει μια ισορροπία ανάμεσα στα αφεντικά και τους είλωτες με ελάχιστες παραχωρήσεις.
Στις αστικές δημοκρατίες ο πλούτος παράγει την πολιτική εξουσία ως χρηματοδότης της. Κόμματα και κινήματα χρηματοδοτούνται με χίλιους τρόπους απο την πλουτοκρατία μέρος της οποίας είναι και η επιχειρηματική εκκλησία.
Η ισχυρότερη ιδιοκτησία της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας είναι το τραπεζικό σύστημα.
Αυτό το σύστημα παράγει το χρήμα εκ του μηδενός δια του δανεισμού και το διοχετεύει εκεί που ευνοούνται οι ολιγάρχες μεταμορφώνοντας το εκ του μηδενός δημιουργημένο δάνειο σε περιουσιακό του στοιχείο.
Ο λαός παίρνει ψίχουλα με τοκογλυφικούς όρους και αποτρεπτικές εγγυήσεις.
Το τραπεζοκρατικό σύστημα παράγει κατά διαστήματα οικονομικές κρίσεις προκειμένου να διασφαλίσει την ολιγαρχική συγκέντρωση του πλούτου αφενός και αφετέρου να μην επιτρέπει την οικονομική άνοδο λαϊκών δυνάμεων.
Στη δημοκρατία υπάρχει μια αρχή που τηρείται με ευλάβεια και αυτή η αρχή λέει πως ο λαός πρέπει να βρίσκεται πάντοτε στα όρια της φτώχειας τόσο ώστε να μην ξεσηκώνεται.
Ο λαός αντί οικονομικής ισχύος πήρε το δικαίωμα της ψήφου που με την ελάχιστη γνώση που παρέχει η παιδεία των αφεντικών του βλέπει τον εαυτό του ως κυρίαρχο μέσα απο τον μεγεθυντικό φακό της αμάθειας του.
Συνεπώς αν θέλουμε να ανατρέψουμε αυτήν την δημοκρατική ανισορροπία πρέπει να στοχεύσουμε στην αλλαγή του καθεστώτος ιδιοκτησίας με κεντρικό αίτημα την λαϊκή ιδιοκτησία του τραπεζικού συστήματος και στην συνέχεια την κατάργηση της συσσωρευμένης ιδιοκτησίας σε γαίες και σε εμπορικά και άλλα μονοπώλια.
Ότι κατέχει σήμερα η πλουτοκρατία το άρπαξε με την βία της αστικής εξουσίας οπότε με την βία της λαϊκής εξουσίας θα το χάσει.
Έτσι η υπεραξία της λαϊκής εργασίας που είναι η πηγή του πλούτου θα φύγει απο τα ρυπαρά χέρια των ολίγων και θα γίνει περιουσία του λαού που εκφράζει το έθνος δηλαδή που λαού με ενεργεί με μνήμη και σκοπό συλλογικό.
Ο εθνικισμός της αριστεράς έχει ως όπλο του την πρόταση της λαϊκής οικονομίας.
Λουκάς Σταύρου