Ο λαός στη δημοκρατία και τον εθνικοκοινοτισμό
Στη δημοκρατία ο όρος “λαός” δηλώνει ένα σύνολο ατόμων που τα εξισώνει κάτω από την έννοια του ψηφοφόρου.
Η λέξη “λαός” δεν αναφέρεται ούτε στον καταμερισμό της εργασίας που ισχύει σε κάθε κοινονιοοικονομικό σύστημα ούτε στη σημασία των οργανικών κοινοτήτων του που εδράζονται στην συγγένεια του αίματος και της κοινής ιστορικής περιπέτειας ακόμα και σε τοπικό επίπεδο.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η δημοκρατική παρανόηση χρησιμοποιεί ως μέθοδο τον αφαιρετικό εξισοτισμό για να δημιουργήσει μια χειραγωγούμενη μάζα όπου εξαφανίζεται η αρχή της διαφοροποίησης και της παραγωγικής αλληλεξάρτησης.
Για εμάς τους κοινοτιστές ο λαός είναι το σύνολο των τοπικών κοινοτήτων και των εργασιακών συλλογικοτήτων που εντός τους οι ιδιοφυείς άνθρωποι ανοίγουν το δρόμο σε κάθε πρόοδο.
Συνεπώς λαός σημαίνει μια αέναη παραγωγική σχέση εργασίας και βιολογίας πάνω στην οποία κτίζεται ο πολιτισμός σε ιστορικό χρόνο και χώρο που παραδίδεται από γενεά σε γενεά.
Σε αυτό τον ορισμό του λαού πρέπει να εδράζονται οι πολιτειακοί θεσμοί και νόμοι έτσι ώστε να είναι συμβατοί με την πραγματικότητα.
Το κοινοτιστικό πολίτευμα στέκεται πάνω στις αιώνιες αξίες του αίματος, της πατρώας γης, των διαφορετικών ικανοτήτων που αναδεικνύουν την ιδιοφυΐα και μεγαλοφυΐα, του καταμερισμού της εργασίας και του συλλογικού προγραμματισμού από όπου προκύπτει το κράτος, της κοινοτιστικής οργανικής συμβίωσης καθώς και του πολιτισμού που ευρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη.
Έτσι ο λαός κατανοείται ως βούληση συλλογικής ισχύος που ορίζεται από το συλλογικό αυτεξούσιο.
Η απόσταση αυτού του ορισμού του λαού από τον δημοκρατικό ορισμό του ως μάζας εξισωμένων ψηφοφόρων είναι αβυσσαλέα. Η δημοκρατία παραμορφώνει την πραγματικότητα μαζοποιεί τον λαό για να τον παραδώσει στην εξουσία των ολιγαρχών και των λωποδυτών.
Λουκάς Σταύρου