Στο λαβύρινθο της δημοκρατίας
Η λεγόμενη άμεση δημοκρατία εδράζεται στην αρχή της μη προΰπαρξης θέσεων.
Η άμεση δημοκρατία λένε οι εκφραστές της δεν έχει θέσεις εκ των προτέρων που να συνθέτουν μια πολιτική πρόταση αλλά οι θέσεις θα προκύψουν εφόσον τεθεί το συγκεκριμένο πρόβλημα μέσα από τα θέλω των πολιτών.
Η άμεση δημοκρατία απλά δίνει την διαδικασία που θα συγκεντρώσει αυτά τα θέλω και η διαδικασία αυτή είναι μια εφαρμογή στο διαδίκτυο.
Εδώ τίθεται θέμα διαφάνειας. Πως θα γνωρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες την γνησιότητα του αποτελέσματος που θα δώσει η εφαρμογή;
Αλλά αυτό ας το παρακάμψουμε αν και είναι πολύ σοβαρό.
Ας πάμε σε ένα παράδειγμα.
Τα θέλω των συμμετεχόντων στην ανάγκη δημιουργίας ενός υδατοφράκτη σε μια συγκεκριμένη περιοχή συγκεντρώνουν πλειοψηφία για την δημιουργία του υδατοφράκτη.
Στη συνέχεια οι επιστημονικές μελέτες ή και οι οικονομικές δυνατότητες αποκλείουν την δημιουργία του υδατοφράκτη στο συγκεκριμένο χώρο και ακυρώνουν τα θέλω της άμεσης δημοκρατίας.
Στη προκειμένη περίπτωση η άνευ γνώσεως γνώμη των αμεσοδημοκρατών ακυρώνεται από την γνώση των ειδικών επί του θέματος.
Φανταστείτε τώρα αυτό το φαινόμενο της ακύρωσης να επαναλαμβάνεται σε διάφορα θέματα που απαιτούν εξειδικευμένη γνώση.
Το αποτέλεσμα είναι πως θα έχουμε μια κατάσταση αναποτελεσματικής διεκπεραίωσης ζητημάτων αλλά και μια διαρκή αντίφαση ανάμεσα στην καφενειακή γνώμη με την επιστημονική γνώση που απαιτείται για την περιγραφή και την επίλυση κάθε θέματος.
Τούτο σημαίνει πως θα συσσωρευθούν ζητήματα που δεν θα επιλύονται καθότι η ίδια η αμεσοδημοκρατική παρέμβαση θα συνιστά επιβάρυνση του προβλήματος.
Αν αυτή η κατάσταση επικρατήσει σε μεγάλα ζητήματα όπως είναι τα εθνικά θέματα, η οικονομία, η υγεία, η παιδεία κλπ τότε η άμεση δημοκρατία θα γίνει ο μέγιστος κίνδυνος της κοινωνίας και του έθνους.
Αν η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι φαυλοκρατία και αναπαραγωγή της διαφθοράς, η άμεση δημοκρατία είναι οχλοκρατία και γενική ανευθυνότητα.
Εκείνο που έχει ανάγκη η κοινωνία και το έθνος είναι να συνδυαστεί η προγραμματική γνώση με την λαϊκή βούληση που είναι καταμερισμένη στο εμπειρικό πεδίο.
Δηλαδή ο αγρότης ή ο εργάτης ή ο πολίτης μιας κοινότητας της τοπικής αυτοδιοίκησης θα αποφασίσει για τα ζητήματα που τον αφορούν σε συνεργασία και διαλεκτική σχέση με την ιδεολογικοπολιτική ηγεσία που θα είναι σε θέση να ανάγει κάθε ζήτημα στην ολότητα των δυνατοτήτων της κοινωνίας και του έθνους.
Η ιδεολογικοπολιτική ηγεσία θα αναδειχθεί με προτασιακό λόγο και θα διασυνδεθεί με τον λαό και τις κοινοτιστικές δομές της λαϊκής εξουσίας.
Το κοινοτιστικό κίνημα προσβλέπει σε αυτή την ζωογόνο σχέση του προτασιακού και προγραμματικού λόγου με την κοινωνία και τις κοινοτιστικές δομές εξουσίας και εκφοράς της λαϊκής πολιτικής βούλησης.
Μόνο ο εθνικός κοινοτισμός θα διαρρήξει το τείχος του λαβύρινθου της δημοκρατίας και θα ανοίξει το πεδίο της συλλογικής δράσης και ισχύος.
Λουκάς Σταύρου
Ανεξάρτητος υποψήφιος βουλευτής Λεμεσού