Για την κατάργηση του φορολογικού κράτους
Παρατηρείται μια ψηφοθηρική τάση από όλους τους υποψήφιους με παροχή υποσχέσεων για ένα τέλειο κοινωνικό κράτος.
Οι προτάσεις που ακούγονται είναι αμέτρητες.
Κανένας όμως από τους διεκδικητές του μισθού του βουλευτή δεν αναφέρει κάποιο διαφορετικό τρόπο χρηματοδότησης του κοινωνικού κράτους εκτός του γνωστού εργαλείου της φορολογίας.
Άρα κοινωνικό κράτος και φορολογία πάνε μαζί.
Η αρχή ότι ο καταμερισμός του πλούτου δια της φορολογίας μεταφέρει χρήματα από τους έχοντες στους μη έχοντες θα ήταν ορθή αν εφαρμοζόταν στοχευμένη φορολόγηση του πλούτου υπό την αίρεση ότι δεν θα εξοντώνει τον πλούτο και δεν θα τον τιμωρεί.
Όμως στο φορολογικό κράτος δεν συμβαίνει αυτό αλλά αντιθέτως ο πλούτος καταφέρνει ή αφήνεται να διαφεύγει της φορολογίας και την νύφη την πληρώνει η οικογενειακή και μικρομεσαία επιχείρηση.
Επιπρόσθετα ο φόρος μετακυλίεται μέσω της έμμεσης φορολογίας στα καταναλωτικά προϊόντα και έτσι αρπάζει το σύνολο του λαού και πλήττει κυρίως τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους συρρικνώνοντας την αγοραστική δύναμη των απολαβών τους.
Η λεγόμενη πάλη μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς αφορά το αντικείμενο της φορολόγησης δηλαδή αν θα πρέπει να πληρώνουν περισσότερα οι πλούσιοι ή λιγότερα ή αν πρέπει να πληρώνουν κάτι από τα υπερκέρδη τους οι τραπεζίτες.
Σε όλες της περιπτώσεις φορολόγησης ο φόρος μετακυλίεται πάνω στα παραγόμενα προϊόντα και υπηρεσίες.
Οπότε το αποτέλεσμα της φορολογίας δεν φτάνει ποτέ σε ένα αίσιο τέλος αλλά ανακυκλώνει και αναπαράγει το πρόβλημα.
Ειρήσθω εν παρόδω ότι κανένα από τα κόμματα είτε εντός βουλής είτε εκτός δεν αμφισβητεί την εξουσία του ιδιώτη τραπεζίτη.
Το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα τουναντίον στηρίζεται από το κράτος και την λεγόμενη δημοκρατία σαν να πρόκειται για μια εξουσία που μας ήρθε από το υπερπέραν και ο λαός οφείλει απόλυτη συμμόρφωση.
Το συμπέρασμα είναι ότι η φορολογία δεν δίνει την λύση του κοινωνικού προβλήματος και της χρηματοδότησης των εξόδων του κρατικού μηχανισμού.
Να ειπωθεί επίσης ότι το σύστημα φορολογίας απαιτεί ένα γραφειοκρατικό μηχανισμό που η συντήρηση του έχει τεράστιο κόστος και συνεχώς αυξανόμενο.
Εκτός του υπαλληλικού προσωπικού του φορολογικού μηχανισμού απασχολούνται και χιλιάδες ιδιώτες λογιστές και δικηγόροι που στην ουσία δεν παράγουν τίποτα.
Η λύση για εμάς τους εθνικοκοινοτιστές δεν βρίσκεται στην φορολογία.
Λύση των κοινωνικών προβλημάτων και της χρηματοδότησης των υπηρεσιών του κράτους είναι η αύξηση της παραγωγής σε όλους τους τομείς της οικονομίας.
Πως θα το πετύχουμε;
Κρατικοποιώντας το τραπεζικό σύστημα και εδραιώνοντας ένα εθνικό νόμισμα.
Μέσα από την κοινοτιστική τραπεζική οργάνωση που θα είναι αποκεντρωμένη στις κοινότητες θα είναι δυνατή η προσφορά χρήματος που να καλύπτει την ζήτηση της εργασίας και επιχειρηματικότητας.
Ο λαός βρίσκει χρήματα για να εργαστεί για να δημιουργήσει επιχειρήσεις, για να παράγει προϊόντα.
Τούτο σημαίνει ότι επιλύεται άμεσα και το πρόβλημα της ανεργίας αλλά και της φυγής εργατικών χεριών προς το εξωτερικό.
Όταν θα έχουμε παραγωγή θα έχουμε και εξαγόμενα προϊόντα και εισαγωγή ξένου συναλλάγματος.
Τι γίνεται τώρα με την φορολογία;
Θα μπούμε πάλι στο μάταιο κύκλο της αέναης φορολόγησης της εργασίας και του παραγόμενου πλούτου της κοινωνίας;
Η απάντηση είναι αρνητική.
Η χρηματοδότηση του κρατικού μηχανισμού, του κοινωνικού κράτους και των κρατικών επενδύσεων σε έργα υποδομής θα γίνεται με την επιστροφή των δανείων αντί από τους φόρους.
Η ροή των επιστρεφομένων δανείων είναι ο πραγματικός πλούτος που παράγει η εργασία του λαού και επιστρέφει μέσα από το κράτος στην κοινωνία.
Η κατάργηση του ιδιώτη τραπεζίτη θα οδηγήσει και στη κατάργηση του φορολογικού κράτους.
Θα απαιτηθεί ένα μικρό διάστημα χρόνου για να αρχίσει να αποδίδει το εθνικοκοινοτικό σύστημα ανακύκλησης του χρήματος.
Στο διάστημα αυτό θα υπάρχει η φορολογία που σταδιακά θα καταργείται μέχρι να καταργηθεί και το φορολογικό κράτος με τους στυγερούς μηχανισμούς βίας.
Λουκάς Σταύρου
Ανεξάρτητος υποψήφιος βουλευτής Λεμεσού